You are here: Home » Eigenlijk is dit de beste tijd van de dag, als de

Eigenlijk is dit de beste tijd van de dag, als de

“Eigenlijk is dit de beste tijd van de dag, als de schemering nadert, de vogels duikvluchten maken tegen de gouduitgeslagen hemel en de cicaden zich opmaken voor hun nachtelijk concert. In de hutten rond de kerk wordt het vuur aangestoken, want voor degenen die voedsel hebben is het etenstijd. Achter het schoolgebouw blaft een hond. Normaal wordt pater Abraham rustig van de avondgeluiden, maar vandaag wil zijn onrust niet zakken. Aanvankelijk kwam de blanke man als een geschenk uit de hemel. Al meer dan een jaar kampte pater Abraham met gewetenswroeging over de informatie die hij had gekregen. Het was begonnen met een paar jongemannen uit het dorp die hem op een zondag na de kerkdienst hadden opgezocht. Hij had ze in zijn kleine huis uitgenodigd, omdat ze zich buiten niet op hun gemak leken te voelen. Een vertrouwenskwestie, dacht pater Abraham tevreden. Het geven van zielenhulp is het onderdeel van zijn werk waar hij het meest van houdt. Hij had slechts voor twee bezoekers een stoel en de jongste ging op de vloer van aangestampte aarde zitten.

– We gaan misschien niet zo vaak naar de kerk, begon de oudste jongen, waarop pater Abraham knikte. Hij had ze al een paar jaar niet meer in de kerk gezien.

– Maar we willen toch doen wat juist is, want wij weten wat God wil, dat hebben we in de Bijbel gelezen. (Oh ja? dacht pater Abraham, niet geheel overtuigd.)

– En nu is er in dit dorp iets raars aan de hand, ging de jongen verder.

– Oh ja? Wat dan?

– Er is een heks aan het werk! zei de jongste van de drie beslist. En wij denken dat we weten wie dat is.

– Zo, zo. Waarom geloven jullie in hekserij?

– We zijn er alle drie – de oudste praatte terwijl de andere twee instemmend knikten – van overtuigd dat we onze vriendinnen zwanger hebben gemaakt.

– Jullie vriendinnen? Zwanger? Voor het huwelijk? Pater Abraham deed alsof hij ontdaan was.

– Maar zijn jullie wel van plan met de meisjes te gaan trouwen?

– Dat waren we misschien wel van plan, maar er is iets raars gebeurd. De meisjes kijken niet meer naar ons om en hun buik wordt helemaal niet dikker.

– Hoe kunnen jullie er eigenlijk zo zeker van zijn dat de meisjes werkelijk zwanger waren? vroeg pater Abraham, die zich onkundig voelde en niet goed wist of een man kon weten dat hij een vrouw had bevrucht.

Deels omdat de jongens vele keren, op verschillende momenten en op verschillende dagen van de maand het bed met de meisjes hadden gedeeld, en deels omdat de meisjes er na een poosje tussenuit knepen en geen belangstelling meer hadden. Dat is meestal een teken dat ze hebben ontdekt dat ze zwanger zijn. Daarna was er niets gebeurd. Dat wil zeggen, de meisjes wilden nog steeds niets van de jongens weten. Ze maakten een eind aan de relatie, kwamen daar niet op terug, en hun taille bleef even slank als ervoor. Dat was erg verdacht.

– Het moet hekserij zijn!

Of iets veel ergers, dacht pater Abraham, die niet in hekserij geloofde en absoluut niet wilde dat er iemand als heks zou worden aangewezen. In tegenstelling tot de meeste andere dorpspriesters was hij bij de bisschop in de stad geweest, waar hij was geïnformeerd over wat er mogelijk is als iemand zich niets van Gods wil aantrekt en bereid is de heiligste principes van het leven te negeren. Apparaten en medicijnen – werktuigen van de duivel. Na het bezoek van de jongens was pater Abraham in het dorp navraag gaan doen, maar van de vrouwen kreeg hij voornamelijk ontwijkende antwoorden. Zelfs veel vrouwen die in de kerk kwamen wilden niet over de kwestie praten, terwijl zij toch zouden moeten weten wat de Bijbel hierover zegt. ‘Er worden hier toch al zoveel kinderen geboren van wie een veel te groot deel geen enkele toekomst heeft.’ Alsof dat een reden zou mogen zijn tegen Gods geboden in te gaan!

Een deel van de mannen was wat mededeelzamer.

Op een middag zat pater Abraham voor de kruidenierswinkel met Malcolm over ditjes en datjes te praten. Ze hadden het over de verschillen tussen de mensen van de Bemba-, de Tonga- en de Lozistam. Malcolm beweerde stellig dat de verschillen in de baarmoeder ontstonden, waarin de moedermelk die de kinderen krijgen in elke stam een andere samenstelling heeft. pater Abraham zei dat hij niet geloofde dat kinderen in de baarmoeder al melk dronken, maar toen zei Malcolm beslist:

– Hoe kunt u dat nou weten, u hebt helemaal geen kinderen. Ik heb er vijf!”

Page maintained by